در ستایش نیک اندیشی

آورده‌اند که در روزگار نوشروان دو مرد بیامدند و بر درگاه او بایستادند. یکی به آواز بلند گفت: “بد مکن و بد میندیش.” و یکی گفت: “نیکی کن و نیکی اندیش، تا تو را نیکی آید پیش.” نوشروان فرمود که ” واعظ اول را هزار دینار بدهید و دوم را دو هزار.” خواص و ندیمان از حضرت ملک سؤال کردند که “هر دو کلمه را یک معنی بود، در صلت و انعام ایشان تفاوت به چه سبب بود؟” گفت: “این یکی همه نیکی گفت و آن دیگر بدی یاد کرد، و هیج نیکی بهتر از دوستی نیکان نیست، و هیچ بدی بهتر از دوستی بدان نیست”

#گزیده_جوامع_الحکایات
در ستایش نیک اندیشی
#سدید_الدین_محمد_عوفی

1 نظر
  1. علیرضا گلرنگیان می گوید

    سلام. گمان می‌کنم که جملهٔ آخر انوشیروان باید این باشه: «…و هیچ بدی بدتر از دوستی بدان نیست».

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.